ชื่อเต็มของ TDF คือเชื้อเพลิงที่ได้มาจากยาง
จากการทดสอบการวิจัยที่ดำเนินการโดย บริษัท ฝรั่งเศสส่วนประกอบชีวมวลของยางขยะ ได้แก่ ยางธรรมชาติผ้าไหมประดิษฐ์และกรดสเตียริก ปริมาณชีวมวลของยางรถยนต์มือสองอยู่ในช่วงตั้งแต่ 17% ถึง 20% ในขณะที่ยางรถบรรทุกมือสองมีตั้งแต่ 28% ถึง 30%
เนื่องจากปริมาณชีวมวลที่สูงในเชื้อเพลิงที่ได้มาจากยางขยะที่ถูกเผาไหม้ (TDF) ผลการทดสอบระบุว่า
(1) การเผาไหม้ของยางปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์น้อยกว่าซัลเฟอร์ไดออกไซด์และไนโตรเจนออกไซด์มากกว่าการเผาไหม้ถ่านหินกำมะถันสูง
(2) เถ้าตกค้างของขยะมีโลหะหนักน้อยกว่าถ่านหิน
(3) ยางขยะสร้างพลังงานมากในระหว่างการเผาไหม้เช่นน้ำมันมากกว่าถ่านหิน 25 ถึง 50% และมากกว่าไม้ 100 ถึง 200%
2. เชื้อเพลิงที่ได้มาจากยางขยะถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลาย
ในปี 1950 เชื้อเพลิงที่ได้รับจากยาง (TDF) ถูกนำไปใช้เป็นครั้งแรกในประเทศเยอรมนีและตอนนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในต่างประเทศ โรงงานปูนซีเมนต์มากกว่า 40% ในสหรัฐอเมริกากำลังเผายางเสีย ประมาณ 10% ของยางขยะญี่ปุ่นใช้เป็นเชื้อเพลิงทางเลือกสำหรับเตาเผาซีเมนต์ ประเทศในยุโรปตะวันออกเช่นโปแลนด์และยูเครนใช้ยางขยะเป็นแหล่งพลังงานหลักสำหรับเตาเผาแบบหมุน (ด้วยอัตราการทดแทนเชื้อเพลิงมากกว่า 60%)
สัดส่วนของซีเมนต์โฮลซิม, ซีเมนต์ CEMEX, ไฮเดลเบิร์กซีเมนต์และยางซีเมนต์ Lafarge ที่ได้รับเชื้อเพลิงในเชื้อเพลิงทางเลือกคือ 10%, 16%, 11.6%และ 19.7%ตามลำดับ
เครื่องหั่นยางสามารถทำลายยางขยะให้กับชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นเล็กชิ้นเล็กชิ้นเล็กชิ้นน้อย
